Rozdział 1 Nora

         Kiedy poczułam grunt pod stopami, poczułam również swój żołądek pod gardłem. Po chwili milczenia Pan Weasley zabrał głos:

- No to wchodzimy.

Poszedł i zapukał. Po chwili drzwi otworzył tęgawy mężczyzna z wąsem.

- Dzień Dobry! Zastaliśmy Harry’ego? – Uprzejmie zapytał Pan Artur.

- HARRY! Zaraz, zaraz, kim pan jest? – Odparł owy pan.

- Och, gdzież moje maniery? Nazywam się Artur Weasley. Mój syn i pański siostrzeniec są przyjaciółmi. – Powiedział, po czym wyciągnął dłoń.

- Vernon Dursley. – Wydukał i z niechęcia uścisnął dłoń pana Weasley’a.

W tym samym czasie ktoś zszedł po schodach i podążał się w kierunku drzwi.

- Tak wuju? – Podszedł do drzwi Harry. – Dzień Dobry! Jak miło pana widzieć! Hermiona!

Podał panu Weasley’owi dłoń i mnie przytulił. Zrobiło mi się dziwnie gorąco.

- Dobrze Cię widzieć. – Wyszeptałam mu prosto do ucha.

- Co pan od niego chce? – Warknął pan Dursley.

- Jeśli to nie będzie problem, to chciałbym go wziąć do siebie do domu do końca wakacji.

- Co?! On nigdzie nie pójdzie! Ma siedzieć w domu, a nie przebywać z takimi dziwolągami jak on sam!

- Przepraszam, że się wtrącę, – powiedziałam, niechętnie wyplątując się z ramion Harry’ego – ale z tego co wiem, to pan nie przepada za Harry’m, więc powinien się pan cieszyć, że chce go ktoś od państwa zabrać.

- A bierzcie go w diabli.

- Hermiona idź z Harry’m. Pomóż mu się spakować, ja tu poczekam. – Powiedział tata naszych przyjaciół.

Poszłam z Wybrańcem na górę. Weszliśmy do niewielkiego pokoju. Ściany miały kolor brązowy i były poobstawiane regałami pełnymi zabawek i sprzętów elektrycznych. W rogu stało niewielkie łóżko, a obok biurko i krzesło. Na biurku zauważyłam nasze zdjęcie z Ronem. Było zrobione na początku piątej klasy, siedzieliśmy pod „naszym” dębem na błoniach, ja się uczyłam, a chłopcy zrywali trawę i we mnie rzucali nią. Było wtedy tak spokojnie. Z ciągu myśli wyrwało mnie szarmanckie chrząknięcie Harry’ego.

- Jak Ci minęły wakacje Hermiono?

-  W porządku. Byłam z rodzicami w Paryżu. Pięknie tam. Chciałabym tam wrócić.

- Kiedy wszystko się uspokoi i nasze życie nie będzie już tak narażone, pojedziemy tam, razem z Ronem. Obiecuję.

Rzuciłam mu się na szyję. A on objął mnie w pasie i wtulił twarz w moje włosy. Ta chwila mogłaby trwać wiecznie. Po długim czasie niechętnie się odsunęłam. Harry wyciągnął kufer spod łóżka i zaczął wrzucać ciuchy.

- Faceci… - Westchnęłam i wyrzuciłam wszystkie ubrania z kufra i zaczęłam je składać.

- Kobiety… - Teatralnie westchnął Harry, a ja cicho zachichotałam.

Poszedł dosypać jedzenia i dolać wody Hedwidze. Kiedy spakowałam mu wszystkie ubrania, on dorzucił kilka książek i coś co wyglądało jak…

- Harry, to album ze zdjęciami? Mogę obejrzeć?

- Tak pewnie.

Pierwsze zdjęcie przedstawiało malutkiego Harry’ego z rodzicami. Wszyscy byli tacy szczęśliwi. Następne przedstawiało pierwszy lot Wybrańca na miniaturowej miotle i śmiejącego się jego tatę. Później było jeszcze kilka jego zdjęć z dzieciństwa. Następne było nasze pierwsze wspólne zdjęcie z Ronem. Było zrobione w pierwszej klasie, niedługo po akcji z trollem w toalecie. Reszta to były nasze zdjęcia z gościnnym występem Ginny, Nevila i Luny.

- Piękna pamiątka.

- Dzięki, te zdjęcia na których jestem z rodzicami odstałem w pierwszej klasie od Hagrida.

- To miłe z jego strony. Chodźmy już.

Zeszliśmy na dół, pożegnaliśmy się z państwem Dursley i aportowaliśmy się do Nory.

- Dzień Dobry kochaneczki! – Wyściskała nas Pani Weasley. – Jesteście głodni? Zaraz wam coś pysznego przygotuję.

Warknięcie brzucha przypomniało Hermionie, że nie zdążyła zjeść śniadania w domu. Po chwili stół uginał się od pysznych potraw.

- FRED, GEORGE, RON! ŚNIADANIE! – Krzyczała mama naszych przyjaciół.

- Pani Weasley, a gdzie jest Ginny? – Spytał Harry.

- Ginny pojechała do tego swojego chłopaka, jak mu tam…

- Dean. Dean Thomas. – Dokończyłam.

- No tak! Powinna wrócić dzisiaj popołudniu. Wtedy wam coś ogłosimy kochaneczki. – Odparła uprzejmie kobieta.

Po chwili na dół zeszło 3 nieprzytomnych chłopaków w samych bokserkach.

- Cześć. – Przywitałam się.

- Cześć Mionk… HERMIONA?! Co ty tutaj robisz? Harry? Mamo, czemu mi nic nie powiedziałaś? Cholera!  – Wykrzyczał Ron uświadamiając sobie, że zszedł w samej bieliźnie.

Poleciał na górę się ubrać, a bliźniacy wciąż nieprzytomni, nie zwracając uwagi na swój strój powlekli się do stołu.

Po chwili Ron wrócił już w pełni ubrany i wszyscy zaczęli jeść.

- Kiedy przyjechaliście? – Po skończonym posiłku zapytał Fred.

- W sumie przed chwilą. – Odparłam. – Wasz tata po nas przyszedł przed pracą. Tak naprawdę nie wiemy w jakim celu.

- Ale ja wiem i to wystarczy. Wszyscy się dowiecie po południu, jak Ginny wróci. – Wtrąciła się pani Weasley. – A teraz wszyscy sio na górę. Hermiona ma pokój z Ginny, a Harry z Ronem. Rozpakujcie się, a potem zejdźcie na dół.

Jak powiedziała mama rudzielców tak zrobiliśmy. Schylałam się po kufer, lecz ktoś był szybszy i go wziął za mnie. Tym kimś był nikt inny jak Fred. Uśmiechnęłam się do niego i wzięłam klatkę z Krzywołapem i poszłam na górę, a chłopcy za mną. W pokoju wypuściłam kota, żeby mógł rozprostować kości, a największy żartowniś Hogwartu położył mój kufer na łóżku. Zaczęłam wyciągać ciuchy i układać je w szafie, a Fred usiadł na łóżku Ginny i mnie obserwował. Po skończonej pracy, zdjęłam kufer i położyłam obok łóżka i również usiadłam. Przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy, po czym wstałam i powiedziałam:

- Idziemy Fred.

- Przekonaj mnie do tego.

- Nie wygłupiaj się tylko chodź, bo zaraz wparuje tu twoja mama, a tego chyba wolelibyśmy uniknąć.

- Zdecydowanie.

Zaśmiałam się i ruszyłam w stronę schodów, lecz tuż przed pierwszym stopniem potknęłam się i gdyby nie czyjeś męskie ramiona, łapiące mnie w ostatniej chwili w talii, nieźle bym się poturbowała.

- Następnym razem uważaj. – Szepnął mi prosto do ucha mój wybawca. – Szkoda żeby taka piękna dziewczyna się połamała. Chociaż nie ukrywam, że byłoby mi miło częściej Cię ratować.

Zszokowana patrzyłam na oddalającą się na schodach postać Freda. Po chwili z pokoju wyszedł Ron i Harry.

- Coś się stało? – Spytał Ron.

- Nie, wszystko okej. Chodźmy, bo pani Weasley będzie zła.

Lecz na dole nie było mamy naszych przyjaciół, leżała tylko kartka na stole.

- „Pojechałam załatwić pewną sprawę. Wrócę o 17. Lista rzeczy do zrobienia: odgnamianie ogrodu – George, mycie toalet – Ron *jęknięcie Rona*, mycie okien – Fred, zmiana pościeli – Hermiona. Obiad macie w lodówce, wystarczy tylko podgrzać. Zabrałam różdżki Fredowi i Georgowi, więc sprzątacie bez użycia magii!”

- Co?! – Zbulwersował się Georg.

- Więc do roboty. – Rozkazałam. – Gdzie trzymacie czyste pościele?

- Chodź pokażę Ci. – Wziął mnie za rękę i zaprowadził Fred (?!).

Kiedy już miałam to, co miałam mieć, zabrałam się za robotę. Po 40 minutach skończyłam i zeszłam na dół żeby podgrzać obiad. Po chwili przyszedł Fred.

- Pomóc ci w czymś? – Zapytał z dziarskim uśmiechem.

 - Możesz nakryć do stołu. – Odpowiedziałam nie odwracając wzroku.

Po chwili wszystko było gotowe.

- Masz może ochotę przejść się na spacer po obiedzie?

- Miałam w planach czytać książkę.

- Tam gdzie pójdziemy, będzie na to idealne miejsce.

- W takim razie z przyjemnością. CHŁOPCY OBIAD!

Po obiedzie pozmywałam, pomógł mi w tym Harry.

*Z PERSPEKTYWY HARRY’EGO*

- Masz już coś teraz w planach? – Spytałem, kiedy skończyliśmy sprzątać po obiedzie.

- Tak, idę na spacer z Fredem.

- Aham, okej. W takim razie do zobaczenia.

W okolicach serca poczułem ukłucie. Poszedłem na górę do Rona.

- Co tam? – Zagadnął mój rudy przyjaciel.

- Ehh, szkoda gadać.

- Problemy sercowe? – Zaśmiał się Ron.

- Pff, nie no co ty. – Zaśmiał się nerwowo.

- Okej, widzę że nie chcesz gadać. To partyjka szachów?

*Z PERSPEKTYWY HERMIONY*

Poszłam na górę się przebrać. Założyłam dżinsowe krótkie spodenki z wysokim stanem i białą bluzkę na krótki rękaw. Do tego zwykłe czarne trampki. Wzięłam książkę i zeszłam na dół, gdzie czekał już na mnie Fred.

- To idziemy? – Spytał z uśmiechem?

- Na to wygląda.

- Do celu naszej wyprawy, jest jakieś 15 minut drogi, może przez ten czas pogramy w pytania?

- Czyli?

- Zadajemy sobie pytania za zmianę na dowolny temat i trzeba odpowiedzieć.

- Okej.

- To ja zacznę. Jakiego chłopaka ostatnio pocałowałaś?

- Ohh. To było dawno, głównie się skupiałam na nauce, ale to był chyba Wiktor.

- Całowałaś się z Krumem?

- No tak tylko raz, generalnie patrzył jak się uczę albo ćwiczył.

- No nieźle, Panna-Wiem-To-Wszystko jednak nie jest taka święta. – Zaśmiał się. – Teraz ty.

- Okej. Trzy ostatnie dziewczyny, jakie pocałowałeś?

- O ty mała złośnico! Okej, więc Angelina Johnson, Katie Bell i…

- No I kto? – Spytałam z uśmiechem.

- McGonagall.

- Co? Hahahaha, serio? – Zaczęłam zwijać się ze śmiechu.

- To było przez Georga, przegrałem zakład i miałem zrobić jakieś wyzwanie, albo wywiesi po całej szkole moje nagie zdjęcia.

- Nie wierzę w was.

- Dobra, koniec nabijania się z biednego Freda. Teraz jakieś normalne pytanie. Twój ulubiony przedmiot?

- Zaklęcia, Transmutacja, OPCM i Historia Magii. Lubię się z wszystkich przedmiotów uczyć, ale z tych chyba najbardziej. Jakiego nauczyciela najbardziej nie lubisz?

- To logiczne, że Snape’a. Kim chcesz zostać w przyszłości?

- To trochę głupie, ale chciałabym uczyć w Hogwarcie. Wiem, że to niemożliwe, ale to takie moje marzenie. A z takich realnych zawodów to uzdrowiciel.

- Masz bardzo duże szanse żeby uczyć w Hogwarcie. Sumy na pewno zdałaś śpiewająco i owutemy pewnie też zdasz stuprocentowo. Jesteś idealną kandydatką i mogę się założyć, że Dumbledore też to zauważy. O, jesteśmy na miejscu.

Kiedy zobaczyłam gdzie jesteśmy, zaniemówiłam.

***

Prawdopodobnie jutro będzie rozdział 2. Miłej nocy :*